يا ابا الصالح المهدي ادركني ......عمريست كه در عشق ولاي تو اسيرم*از عمر گران بي رخ زيباي تو سيرم ***** تنها ز خدا خواهشم اين است بمانم ***** يك بار تو را بينم و آنگـاه بميرم *****

التماس دعا ٫٫٫

تو را غايب ناميده اند، چون «ظاهر» نيستي، نه اينکه «حاضر» نباشي.

«غيبت» به معناي «حاضرنبودن»، تهمت ناروائي است که به تو زده اند و آنان که بر اين پندارند، فرق ميان «ظهور» و «حضور» را نمي دانند، آمدنت که در انتظار آنيم به معناي «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت که هر صبح و شام تو را مي خوانند، ظهورت را از خدا مي طلبند نه حضورت را. وقتي ظاهر مي شوي، همه انگشت حيرت به دندان مي گزند با تعجب مي گويند که تو را پيش از اين هم ديده اند. و راست مي گويند، چرا که تو در ميان مائي، زيرا امام مائي. جمعه که از راه مي رسد، صاحبدلان «دل» از دست مي دهند و قرار از کف مي نهند و قافله دل هاي بي قرار روي به قبله مي کنند و آمدنت را به انتظار مي نشينند...

و اينک اي قبله هر قافله و اي «شبروان را مشعله»، در آستانه آدينه اي ديگر با دلداده ديگري از خيل منتظرانت سرود انتظار را زمزمه مي کنيم.

عشق تو چون زد رقم بي سروساماني ام

شعله به عالم زند شور پريشاني ام

شب همه شب تا سحر شعله کشم از غمت

شعله کشم از غمت لعل بدخشاني ام

مست نگاه توأم غرقه به درياي چشم

غرقه به درياي چشم يوسف کنعاني ام

چشم تو از من ربود صبر و توان و قرار

پرسه به هر سو زنم، باد بياباني ام

ناي دلم مي زند بوسه به موج عطش

زانکه دود خون تاک در رگ توفاني ام

آينه در آينه نقش تو را زد رقم

تا به کدامين مسير باز بچرخاني ام

خيره به آدينه ام تا که نمايان شوي

در دل آدينه ها چند بسوزاني ام

شعرازاحمدرضا کيماسي